Weersatellieten door de jaren heen
 
Vanguard-2
De Vanguard 2 was een van de eerste Amerikaanse kunstmanen. Deze satelliet werd gelanceerd in 1959, de eerste jaren van de ruimtevaart. Doel van deze vlucht was de verdeling van wolken vastleggen op delen van het aardoppervlak die door de zon werden beschenen. Dit ging vrij eenvoudig, aangezien wolken ± 80%, continenten 15 à 20% en water 5% zonlicht weerkaatst.  Hiervoor was de Vanguard 2 uitgerust met twee optische telescopen met twee fotocellen.

Door de beweging van de kunstmaan kon deze het aardoppervlak in stroken scannen. De op zonnestroom (kwikaccu's) functionerende recorder sloeg slechts gegevens op als de satelliet zich boven het door de zon verlichte gedeelte van het aardoppervlak bevond. Per omloop sloeg deze 50 minuten aan gegevens op. Op commando van de grond seinde Vanguard 2 de vastgelegde data in 60 seconden naar de aarde, waarna de band werd gewist en teruggespoeld. 
 
TIROS-Satelliet
De Amerikaanse TIROS-1 kunstmaan was ‘s werelds eerste succesvolle weersatelliet. Deze eerste Television Infrared Observation Satellite (TIROS) ging op 1 april 1960 de ruimte in en zond als eerste vanuit een baan om de Aarde televisiebeelden terug naar de Aarde van het weer. De kunstmaan werd ontworpen en gebouwd door de Radio Corporation of America (RCA) onder toezicht van het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA en de U.S. Army Signal Research and Development Laboratory in New Jersey.
 
Vanguard-2 - Foto: NASA 
 
Dankzij deze eerste TIROS satelliet kregen meteorologen en onderzoekers nu voor het eerst vanuit de ruimte beelden te zien van het weer waardoor het nut van weersatellieten hierdoor meteen werd bewezen. Dit was de eerste maal in de geschiedenis dat weerkundigen in staat waren om bewegingen van wolken op grote schaal te volgen. Op één van de vele opnamen die gemaakt werden door TIROS-1 was ondermeer een cycloon te zien 
 
De Amerikaanse TIROS-1 weersatelliet - Foto: NASA
 
Op bovenstaande foto is een cycloon te zien. Deze opname werd in 1960 vanop 700 kilometer hoogtegemaakt door de TIROS-1 satelliet - Foto: NOAA
 
TIROS-1 werd ontwikkeld om experimentele televisiebeelden te maken van weerpatronen vanuit de ruimte. Hiervoor werd de 120 kilogram zware satelliet, door middel van een Amerikaanse
Thor-Able raket vanop de Cape Canaveral lanceerbasis in Florida, in een bijna cirkelvormige baan om de Aarde gebracht (700 km x 753 km). Ondanks het feit dat TIROS-1 slechts 78 dagen operationeel was, bleek deze missie veel succesvoller te zijn dan de Vanguard 2 satelliet in het kader van meteorologisch onderzoek vanuit de ruimte. Gedurende zijn operationele missie stuurde TIROS-1 maar liefst 23 000 opnamen van het weer naar de Aarde waardoor meteorologen nu voor voorspellingen konden maken aan de hand van nieuwe gegevens en een beter inzicht kregen in
de evolutie van bepaalde weerpatronen. De Vanguard 2 satelliet, die op 17 februari 1959 werd gelanceerd, bleek geen nuttige gegevens te kunnen verzamelen omwille van een slechte omwentelingsas. De kunstmaan zelf had een diameter van 1,1 meter, was 50 centimeter hoog en werd uitgerust met ondermeer twee zwart-wit televisiecamera’s, zendapparatuur,
9 200 zonnecellen en batterijen. Daarnaast beschikte TIROS-1 ook over twee tape-recorders die men kon gebruiken om de opnamen op op te slaan eenmaal de satelliet buiten het bereik was
van de schotelantennes op Aarde. 
 
 NOAA-Satelliet
NOAA (North Oceanographic and Atmospheric Administration is de in de Verenigde Staten de instantie die zich bezig houdt met meteorologie en oceanografie en exploiteert de NOAA satellieten. De NOAA is op 3 oktober 1970 opgericht, nadat de Amerikaanse president Richard Nixon had voorgesteld een nieuwe organisatie in het leven te roepen voor een betere bescherming van
bezittingen tegen natuurgeweld, voor een beter begrip van het milieu en voor de exploratie en ontwikkeling van natuurlijke hulpbronnen op zee. Vanaf 1970 werden de satellieten uitgerust met infraroodsensoren, waardoor de ononderbroken opname van data mogelijk wordt, dag en nacht. De satellieten bieden bovendien de kans op globale schaal het ijs en besneeuwde oppervlak, de oppervlaktetemperaturen van het water, de verticale temperatuursprofielen van de atmosfeer en de vochtigheid te meten. Vanaf dit moment werden de satellieten herdoopt tot NOAA. 
 
NOAA satelliet  Foto: NOAA
 
Zonneglinstering boven Nederland, de Waddenzee en de Noordzee. Satelliet: NOAA. Beeldbewerking DLR Institut für Physik der Atmosphäre, Oberpfaffenhofen, Duitsland.
 
Sinds 1978 worden de NOAA-satellieten uitgerust met een AVHRR radiometer, die in staat is elektromagnetische straling in het zichtbare, nabij-infrarode, midden-infrarode en thermisch-infrarode spectrum op te vangen.  De scanning radiometer AVHRR wordt gekenmerkt door een zeer breed observatieveld. Zijn strook is 2940 km breed en hij heeft een resolutie van 1 km in het IR en
0,5 km in het zichtbaar spectrum. Het instrument levert 2 x per dag wolkenbeelden van de hele wereld en biedt ook frequent beelden van land- en zeeoppervlakken. Het instrument is bijzonder geschikt voor de studie van vegetatie op wereldschaal, b.v. voor de studie van seizoenwisselingen. Bovendien kan men met AVHRR de oppervlaktetemperaturen van de zee en de ijsbedekking opvolgen.

In 50 jaar tijd zijn vijf generaties satellieten gepasseerd: TIROS (10 satellieten), ESSA (9 satellieten), ITOS ( 8 satellieten), TIROS-N (3 satellieten) en ATN (Advanced TIROS-N, 13 satellieten totnogtoe). Het POES-programma (Polar Operational Environmental Satellite) omvat de laatste twee reeksen. Op dit moment zijn nog 5 NOAA-satellieten actief; de laatste van de serie,
NOAA-19, werd gelanceerd in februari 2009. de satellieten zijn gedefaseerd. Op die manier wordt eenzelfde gebied 4 maal per dag overvlogen met een interval van nagenoeg 6 uur: in de voor- en namiddag door satellieten met een even nummer, ‘s nachts en aan het begin van de namiddag door satellieten met een oneven nummer.




 


 
 
 
 
web design florida