Franklin-klokken - onweer detector
  Franklin-klokken (ook bekend als Gordon's Bells of bliksembellen) zijn een vroege demonstratie van elektrische lading die is ontworpen om te werken met een Leidse pot. Franklin-klokken zijn slechts een kwalitatieve indicator van elektrische lading en werden eerder gebruikt voor eenvoudige demonstraties dan voor onderzoek. Dit was het eerste apparaat dat elektrische energie omzet in mechanische energie in de vorm van een continue mechanische beweging, in dit geval het heen en weer bewegen van een klokkenklep tussen twee tegengesteld geladen klokken.
 
Illustratie van Franklins dubbele klokken
 
(1)  Schema Franklins klokken
 
(2) Replica van de fraklins klokken
 
Geschiedenis
 
Dit apparaat is genoemd naar Benjamin Franklin, een early adopter die het gebruikte tijdens zijn experimenten met elektriciteit. Het werd ontdekt door de Schotse uitvinder Andrew Gordon, hoogleraar natuurfilosofie aan de Universiteit van Erfurt, Duitsland. [Nodig citaat] Omstreeks 1742 vond hij een apparaat uit dat bekend staat als de "elektrische klokkenspel", dat veel werd beschreven in leerboeken over elektriciteit. Franklin maakte gebruik van Gordons idee door een bel te verbinden met zijn puntige bliksemafleider, bevestigd aan een schoorsteen, en een tweede bel aan de grond. Een van zijn papieren bevat de volgende beschrijving:

-  In september 1752 richtte ik een ijzeren staaf op om de bliksem in mijn huis te trekken, om er wat experimenten op te doen, met twee klokken om aan te geven wanneer de staaf
   geëlektrificeerd moest worden.
 
Ontwerp en bediening
 
De klokken bestaan ​​uit een metalen standaard met een dwarsbalk, waaraan drie klokken hangen. De buitenste twee bellen hangen aan geleidende metalen kettingen, terwijl de centrale klok
aan een niet-geleidende draad hangt. In de ruimtes tussen deze klokken hangen twee metalen klepels, kleine slingers, aan niet-geleidende draden. Aan de centrale bel hangt een korte metalen ketting.

De ketting van de centrale bel wordt in contact gebracht met het binnenoppervlak van een Leidse pot, terwijl het buitenoppervlak van de pot in contact wordt gebracht met de metalen standaard. De centrale bel neemt dus zijn lading op van het binnenoppervlak van de pot, terwijl het buitenoppervlak de twee bellen op de geleidende kettingen oplaadt. Dit zorgt ervoor dat de klokken een verschil in elektrisch potentieel hebben dat gelijk is aan dat tussen de binnen- en buitenoppervlakken van de pot. De hangende metalen klepels zullen worden aangetrokken door één bel, zullen hem aanraken, zijn lading opnemen en worden afgestoten; ze zullen dan naar de andere bel zwaaien en daar hetzelfde doen. Elke keer dat de klepels een bel raken, wordt de lading overgedragen tussen de binnen- en buitenoppervlakken van de Leidse pot. Als de pot helemaal leeg is, houden de bellen op.












Bronnen: Wikipedia-fr, Wikipedia-en, (1) semanticscholar, (2) arcsandsparks
  Categorieën: Meteorologische instrumenten I Weer A tot Z
 
web design florida